Parijs

15-11-2015

Het was de bedoeling om deze week een leuke optimistisch blog te schrijven. Er zijn mij afgelopen week tenslotte weer mooie dingen overkomen.     Het gaat heel goed met de voorstelling Opvliegers. Er zijn inmiddels al 5 theaters uitverkocht!! De producent Rick Engelkes gaf de laatste repetitiedag een speech en vertelde aan ons dat het voor een nog niet bestaande en nog niet bewezen voorstelling die nog niet draait en zonder groot marketing budget of grote TV aandacht zoals een uitmarkt, theaters nu al uitverkopen heel bijzonder is.     Daarnaast is Romy deze week weer op gegaan in The Bodyguard! Na 2 weken arm in het gips en 2 weken revalideren was het afgelopen donderdag eindelijk zo ver. In een aangepaste show qua kleding wissels en dans choreografie en met brace om haar arm ging ze ervoor. Mega zenuwachtig dat wel. Ik zat in de zaal en genoot weer van haar mooie altijd zuivere prachtige stem. Haar koppie en acteren. Zelfs met een lelijke grijze brace om haar arm vond ik haar mooi! Hahaaa Het was weer vanouds een geweldig show!   Dubbel feest want de volgende dag vrijdag de 13e was mijn meisje jarig ! Ja Romy is geboren op vrijdag de 13e !   Op 16 november was ik uitgerekend. Ik weet nog dat ik van te voren tegen iedereen riep " Als het ( wist niet wat het zou worden) nou maar niet geboren wordt op vrijdag de 13e!" En ja hoor op die bewuste vrijdag de 13e om 6.00 uur in de ochtend braken de vliezen. Ik heb geprobeerd om de bevalling ( die overigens verre van een pretje was!!! ) te rekken tot zaterdag de 14e, maar ze moest en zou geboren worden . Op vrijdag de 13e om 22.22 uur kwam mijn mooie meisje op de wereld. Ik was 23 jaar. En nu werd zij 23 …. Bijzonder gevoel!!!   Een beetje een week op een roze wolk dus, tot de aanslagen in Parijs. Verbouwereerd kijk ik naar de tv, net als iedereen in de wereld denk ik. Een paar gekken,  die zomaar mensen op een terras, in een restaurant op straat en in een theater doodschieten. Als ik de beelden zie denk ik meteen aan al die mensen die bijna dagelijks hier mee te maken hebben. Mensen ver weg van mij, in landen ver weg van Nederland. Maar maakt dat het minder erg?   Ik betrap me erop dat ik nu ook meer in shock ben dan van de bijna dagelijkse beelden van aanslagen in Israël, libanon, Afghanistan, Syrië, Irak, Iran te veel om op te noemen. Komt het nu meer binnen omdat het in Parijs is? Europa? Omdat ik ook in die straten heb gelopen en op het terras heb gezeten? Voel ik me onbewust toch Europeaan en ben ik dus gevoelsmatig meer betrokken bij de Parijzenaren dan bij de medemens in het Midden Oosten? Ik wil het niet. Ik wil niet zo’n persoon zijn die denkt eigen volk eerst. Ver van mijn bed show. Het past niet bij mij. Ik vind iedereen gelijk en even belangrijk .Ik zie geen kleur en geloof. Ik zie mensen. Kinderen. Mannen en vrouwen.   Maar toch blijf ik vol afschuw kijken naar de beelden in Parijs en kan de tv simpel weg niet uit zetten.   De volgende dag belt Romy mij op " Mam we gaan voor de show van de Bodyguard even vertellen aan het publiek dat er tijdens de show een aanslag wordt gepleegd op Rachel Marron. Dat mensen in het publiek niet moeten schrikken van de harde knallen en mannen in zwarte pakken die door het publiek lopen" . Mijn mond valt open….ja inderdaad dat is een stukje in de show. Had ik nooit meer aan gedacht. Dat kan echt schokkend zijn na die aanslag in het theater in Parijs waar ooggetuigen ook verklaren dat ze dachten dat die knallen hoorde bij de show tot dat ze mannen in het zwart in de zaal zagen met geweer. Ja het komt nu allemaal wel heel dichtbij.   En toch gaan mijn gedachten ook uit naar al die duizenden mensen, kinderen die elke dag moeten leven met dat afschuwelijk geweld in hun land.   Je kunt niet kiezen waar je wordt geboren. Je kunt wel kiezen om niet te haten maar juist lief te hebben. Misschien naïef, maar ik hou hoop. Hoop dat liefde ooit de haat zal overwinnen.   Liefs,   Antje     TETS

Close