Een lach en een traan

01-09-2015

Sinds 8 jaar is 30 augustus een beladen, vreemde dag voor ons gezin.   Mijn zus overleed op die dag plotseling aan een hersenbloeding. Ze liet drie meisjes achter.   Lisa & Isabel waren toen 8 jaar en Laura 14 jaar. Nooit meer zal ik de angst en paniek in de ogen van mijn lieve nichtjes vergeten toen ik ze moest vertellen dat mama een engel in de hemel was geworden. Je probeert de pijn te verzachten door niet de woorden dood te gebruiken. Maar hoe jong ze ook waren, ze begrepen meteen wat ik bedoelde. We hebben met elkaar gehuild, gehuild en gehuild.   Omdat hun vader helaas niet in de picture is nam ik mij op dat moment voor om er alles aan te doen wat in mijn vermogen ligt om de rest van hun leven te proberen om hun pijn te verlichten. Door er voor ze te zijn, voor ze te zorgen, oneindig van ze te houden, samen te lachen en te genieten van de mooie dingen in het leven die er nog wel zijn. En dat hebben we de afgelopen 8 jaar samen gedaan. Laura, Lisa, Isabel, Romy mijn moeder en ik. De powerladies   Op de verjaardag en op de sterfdag van mijn zus neem ik ze altijd mee ergens een hapje eten. Zij mogen het restaurant kiezen. En we lachen en huilen, praten en halen herinneringen op aan Marina. Ik weet dat mijn zus het zo gewild had. Dus zo doen we het. Dit jaar kwam er een kink in de kabel. Romy moest optreden op de Uitmarkt. Heel erg spannend voor haar want dit zou het eerste optreden worden van Romy als Rachel Marron ( haar rol in the Bodyguard) en dan meteen live op tv !! Terwijl Romy vol in de voorbereiding zat heb ik met m’n meiden overlegd wat we zouden doen. Ik had het graf van mijn zus weer heel mooie en netjes gemaakt samen met mijn tuinman Michael die altijd voor mij klaarstaat voor dit soort klusjes. Maar op de dag zelf willen we toch altijd even bij elkaar zijn. Ik bedacht een high tea bij mij thuis. Zo gezegd zo gedaan. Die ochtend werd ik wakker, zoals elke keer op deze dag, met een vreemd gevoel in mijn buik. Een gevoel van heimwee wat op deze dag toch altijd wat meer is dan op andere dagen. Ik steek, zoals elke dag, een kaarsje aan bij de foto van mijn zus en vader en moet een traan weg slikken. " Verdomme, Ik mis je zus " zeg ik hardop. Ik verman me, stap onder de douche en ga aan de slag om het gezellig te maken voor als de meiden en mijn moeder komen. En al zeg ik het zelf, het zag er super gezellig uit met de mini sandwiches, de scones, de brouwnies en de cheesecake. ;-)     Na een heerlijke paar uur samen moest ik me klaar gaan maken om Romy op te halen bij het Beatrix theater om haar weg te brengen naar de uitmarkt. Hoefde ze niet zelf te rijden, kon ze  in de auto even op adem komen. We worden deze dagen ook nog gevolgd door een film ploeg van het tv programma Bloed, Zweet en Musicals. Waarbij ze naast de tweeling ook een portret maken van the Bodyguard.   Ze volgen een aantal mensen van The Bodyguard en bij Romy wilde ze graag een dubbel portret maken met moeder & dochter. Ik haalde Romy op, filmploeg mee de auto in en naar Amsterdam. Romy was moe. Heel erg moe van de lange dagen in het theater. En zenuwachtig. Waar ik kan probeer ik te steunen, te adviseren maar vooral ook professioneel advies te geven. Want hoe moe ze ook is, ze moet knallen vanavond. Het gaat nu om dat ene moment op dat podium voor ruim anderhalf miljoen kijkers. We hebben het niet over Marina en ik laat dat ook even voor wat het is.   Als Romy die middag aan het repeteren is, schijnt er een regenboog precies boven het podium. Als Romy klaar is met repeteren kijkt ze vanaf het podium naar me en geeft een vette knipoog. Daarna appt ze me " Mam, I will Always zing ik vanavond voor Marina!" De tranen biggelen spontaan over mijn wangen en ik app haar de foto van de regenboog. " Ze is bij je schatje " zeg ik. En ik denk aan Laura, Lisa en Isabel.   Die avond knalt mijn lieve, mooie,  talentvolle dochter van het podium. Ik zie de kracht in haar en voel aan de energie in het publiek dat ze recht in hun harten binnen komt. Naast mij staan vrouwen te huilen als ze I Will Always love you zingt. Op onze groepsapp van de Powerladies stromen de hartjes en kusjes van de meiden binnen. Het is bijzonder, het is mooi en het voelt goed. Door mijn tranen moet ik lachen. Wat een verdrietige maar ook mooie dag. De dag van een lach en een traan.     Liefs, Antje TETS

Close