facebook instagram twitter

En het leven gaat door..

5 september 2018

Afgelopen week was er weer een waarvan je achteraf denkt….waar bijft de tijd?!

Donderdag 30 augustus was de sterfdag van mijn lieve zus, Marina. 11 jaar geleden, 2007, viel zij gewoon ineens op de grond. Hersenbloeding. Pats boem einde . Zo bizar. Ik was in een shock. En zo ook haar 3 kleine meisjes en mijn moeder.

We hebben de draad echter weer weten op te pakken. Dat ging niet vanzelf natuurlijk. Het duurt heel erg lang. Eerst leef je in een soort trance, een soort roes. Dan is er het gemis, de pijn in je hart, daarna komt de acceptatie en dan is er de weg naar genezing.

Wij, de meiden van Marina, Romy en ik + aanhang, gaan op 30 Augustus altijd iets met elkaar doen. Eerst naar het graf en dan proosten op het leven. Proosten op het feit dat we zo’n mooi mens wel 42 jaar bij ons hebben gehad. Dit jaar was het moeilijk want dit jaar was het de eerste keer dat mijn allerliefste moeder er niet bij was. Mama is na een zwaar jaar van vechten tegen die afschuwelijk ziekte op 31 mei naar Marina gegaan. Ze wilde niet. Ze heeft zo gevochten om bij ons te blijven. Uiteindelijk heeft ze heel vredig en rustig met een laatste zucht dit leven verlaten. De pijn zit nog heel diep. Ik kan er nog niet zo goed over praten en wil er eigenlijk ook niet aan denken. Maar daar heb je ook weer geen controle over want gedachten komen gewoon wanneer ze willen komen. Mijn moeder was zo blij dat ik de rol had gekregen. Leefde ondanks haar vele pijnen zo mee met mijn audities. Dat ze me nooit zal zien als Donna in Mamma Mia is een gedachte die ik niet kan verdragen. Ik probeer daar dan ook niet aan te denken en ga gewoon door.

Die dag, 30 augustus zit ik midden in mijn repetities voor Mamma Mia maar gelukkig waren zowel de creatives en de productie van Stage Entertainment zo lief om mij eerder vrij te geven zodat ik in de avond bij mijn meiden kon zijn. Het was warm, gezellig, liefdevol en veilig. Precies zoals we willen. En het leven gaat door…

Deze week gaan we voor publiek spelen. Zo spannend. Of ik er klaar voor ben? Yessss wij, de cast, de band, technische crew hebben zo hard gewerkt. Tijd om nu iedereen mee te laten genieten van de heerlijke muziek van Abba, om het fantastische verhaal te vertellen, iedereen te laten lachen en met een feelgood gevoel naar huis te laten gaan. Dat is ons doel.  Zoals Nicola onze choreografe zegt: wij genezen geen mensen, maar maken mensen wel blij en maken daarmee het leven net wat leuker!  Ook best belangrijk…toch?!

Liefs,

Antje