facebook instagram twitter

Dochters

15 augustus 2018
Ik heb Romy van Schiphol opgehaald. Wat ben ik blij dat ze weer terug is van vakantie. Ik ging 1 week weg en toen ik terug kwam ging zij 2 weken weg dus elkaar 3 weken niet zien is dan best lang.

Niet dat ik daar elke minuut van de dag mee bezig ben maar ergens achterin je hoofd zit toch zo’n plekje waar af en toe het, mis je, gevoel naar boven komt. Ik word er nu eenmaal blij van als ik de hele kroost weer lekker dicht bij me heb. We hebben dan ook op mijn vrije dag meteen weer een familie etentje georganiseerd waarin Romy, mijn nichtjes en wij onze vakantie verhalen konden delen. Heerlijk, al die blije gezichten, verhalen, plezier en liefde bij elkaar. Meestal wordt het na twaalven als iedereen afscheid neemt maar dit keer moest ik om half 10 toch echt iedereen naar huis sturen.

Ik moest nog teksten leren en vroeg naar bed voor de lange week die er weer aan komt.  De volgende dag  weer repeteren voor Mamma Mia gingen we voor het eerst werken aan de scene en de song, “Het glipt me door de vingers”. Mijn theaterdochter Jolijn speelt zo mooi, de tekst en de muziek is zo mooi en gevoelig dat als er bij Jolijn een traan opwelt, ik met moeite mijn tranen kan bedwingen. Een storm aan gevoelens raast door mijn lichaam. Ik denk aan mijn eigen kind, die al zo groot is, zo veel talent heeft en zo succesvol is,  gaat trouwen en wie ik mag weggeven, ik denk aan mijn eigen leven, aan mijn moeder die ik pas ben verloren en dat ik geen dochter meer ben, aan de kinderen van mijn zus die voor mij mijn dochters zijn  en aan Jolijn, die  zo jong en mooi haar eerste grote rol staat te spelen. Die zoveel talent heeft dat ze iedereen zal verrassen. Ik kan de laatste zinnen niet meer zingen. De regisseur vindt het prachtig.

Ik ga naar de wc en laat m’n tranen de vrije loop. Zucht, recht mijn rug, knap mezelf voor de spiegel een beetje op en loop terug. We doen de scene en de song nog een keer. Dit keer laat ik de gevoelens toe,  maar besluit dat Donna nooit zal huilen. Ze houdt het bij zich. Het lukt. En dit keer zijn het de collega’s aan de zijkant die huilen…

Liefs, Antje.

Foto: Roy Beusker